Het beste en slechtste van internet

Deze week zag ik het beste en het slechtste van het internet. Ik zal met het slechtste beginnen: een video waarin je Christopher Cantwell - de Amerikaanse neo-nazi - ziet jammeren. Nu, je bent een kalf als op de link klikt. Dat begreep ik pas toen ik de titel van de video zag: "Cantwell the Coward Blubbers Near Tears At Prospect of Arrest". Toen was het al te laat. Ik was reeds een minuut ver... Kalf. 

Het beste van het internet dan? Dat was een reportage over Cantwell en co. 'Charlottesville: Race & Terror', zo heet de reportage die Vice News maakte van de oproer vorig weekend. Het stuk duurt 22 minuten en ik raad je echt aan te kijken. Van begin tot het eind. Het is geweldige journalistiek. Misschien wel het beste dat je dit jaar zal zien.

Screen Shot 2017-08-18 at 12.54.31.png

3 redenen waarom ik zo onder de indruk ben.

VICE heeft de gewoonte om in een conflict te duiken. Ze bezoeken als het ware het hol van de leeuw. In dit geval gaat reporter Elle Reeve mee op stap met de neo-nazi's. Ze volgt Cantwell en de zijne op de voet. Er worden twee camera's gehanteerd, dat zie je. Een crew van 3 man of vrouw, weliswaar met kleine middelen, waardoor ze kunnen inblenden. De cameratechniek is cinematografisch, waardoor je bijna een romantisch beeld krijgt van de gebeurtenissen. Dat vind ik een vreemde en ook interessante ervaring, want je dringt binnen in een community die ver van de mijne staat. 

Opmerkelijk is dat de mini documentaire van kant wisselt wanneer de aanslag plaatsvindt. Dit lijkt een emotionele beslissing van de crew. Ze kiezen de kant van de 'slachtoffers'. Na de gebeurtenissen spreken ze terug af met Cantwell - die een verbluffend dwaas interview geeft. VICE dring door in de beide kampen van de gebeurtenis in beeld. Het feit dat Vice zelf een outsider in het media landschap is, speelt hierin ongetwijfeld een belangrijke rol. Zou een VRT of VTM journalist dit kunnen? Ik denk het niet. 

Een derde aspect is de filmische kant van de gebeurtenissen. De protesten lijken uit een HBO fictie reeks geknipt. Alsof ze georganiseerd werden op een media-vriendelijke manier. Want georganiseerd was het. Je voelt trouwens dat de crew het moeilijk heeft met dit aspect van het verhaal. Het gezicht van reporter Elle Reeve spreekt boekdelen als ze in gesprek gaat met de 'nationalisten' en 'white supremacists'. De reportage is daarom misschien minder objectief, het maakt het des te authentiek. 

Tot slot: Auteursdocumentaires bestaan al langer. Maar VICE gebruikt de methodiek voor nieuws en actualiteit. De reportage werd namelijk maandagavond afgewerkt en gepubliceerd. Ze nemen hiermee andere media op snelheid. Straf. 

Conversations with People who hate me

Nog een ontdekking deze week: de podcast Conversations with People who hate me. Het is een tip van Thomas Smolders, die er over schreef in De Morgen. Dylan Marron maakte eerder een reeks Unboxing video's waarin hij enkele hedendaagse begrippen en trends op de korrel neemt. Zijn oeuvre lokt de nodige reacties uit. Dylan doet nu iets bijzonder interessant in deze podcast. Hij zoekt contact met de mensen die hem hate-mail stuurde. Niet om hen uit te lachen of om ze terug uit te schelden, maar om te begrijpen waarom... Anders gezegd: hij doorbreekt bewust de filter bubble en gaat in gesprek met mensen die vaak een fundamenteel anders wereldbeeld hebben. Fijn om te zien dat iemand de conversatie met 'andere' mensen zo letterlijk en serieus neemt. Was dat niet wat internet 2.0 was all about?

Hoe hard Dylan ook zijn best doet, het water tussen hem en zijn gesprekspartners is vaak erg diep. De cirkelredeneringen die er gemaakt worden helpen hierin niet (het einde van de waarheid, remember)? Het gesprek wordt beleefd gevoerd. Overeen komen zullen ze niet. They agree to disagree... Ondertussen verschijnen krachtige illustraties op de cover van Amerikaanse magazines TIME, The Economist en New Yorker. Ze bekritiseren de vreemde reactie van Trump op de aanslag in Charlottesville. 

De vraag is maar in hoeverre de Trump supporters deze magazines lezen. En of dit niet vooral een uitvergroting is van de verschillen. Of om het een andere manier te zeggen, ik zie de traditionele media niet snel doen wat Dylan Marron hier doet: Conversations with People who hate me.