How Life Works met Bas Baccarne

How Life Works drie is een full blown nerdy uitzending over interfaces, het uitbesteden van straatverlichting, dierengeluiden en een discussie over hoe je nu in godsnaam serendipiteit uitspreekt.

We kijken mee over de schouder van Bas Baccarne (Universiteit Gent) terwijl hij gefascineerd kijkt naar de gebeurtenissen in Parijs en hoe zich die vertalen op sociale media. Hij vraagt zich af waarom mensen doen wat ze er doen.

ITUNES / RSS / ANDROID


Fredo De Smet en Bas Baccarne in de REC opnamestudio

Fredo De Smet en Bas Baccarne in de REC opnamestudio

Wie is Bas Baccarne?

Het is verre van toevallig dat een intro over een uitzending met Bas Baccarne twee keer het woord ‘fascinatie’ bevat. Het is een sleutelwoord waar je niet omheen kan bij het beschrijven van deze jonge onderzoeker. Naar eigen zeggen is hij geïnteresseerd in alles wat hij nog niet weet en na het beluisteren van de radioshow zal je hem, net zoals wij dat doen, op zijn woord geloven. Bas brengt zijn dagen door aan het MICT, samen met een roedel andere onderzoekers van de Universiteit Gent, waar ze de invloed van ‘all things digital’ op de maatschappij en de economie onderzoeken. Naast onderzoeker is Bas ook assistent en doctorandus met als onderwerp van onderzoek 'nieuwe interfaces in een stadscontext'

Bovendien is Bas een geboren flaneur die de gave bezit om zich constant op een ontzettend aanstekelijke manier te verwonderen over alles wat om hem heen gebeurt. Die verwondering (of fascinatie zoals hij zelf zegt) koppelt hij vlotjes aan zijn professionele interesse en lardeert die met talloze voorbeelden en vergelijkingen, waardoor je van de weeromstuit door Gent wil gaan wandelen en je alles laten aanwijzen dat ook maar enigszins interessant is.  Straatverlichting heeft ons leven beïnvloed maar waarom aanvaarden we dat ze allemaal tegelijk aan- en uit gaan? Waarom zijn er geen schakelaars zodat we ze naar eigen believen kunnen bedienen? Waarom zijn we dommer in het verkeer als we aan een kruispunt met verkeerslichten staan? 

Neutraal coderen bestaat niet, een interface is nooit neutraal.
— Bas Baccarne

De fascinatie van Bas komt pas echt boven water als hij vertelt over de stad als een interface, waar alle infrastructuur sturend werkt maar er toch nog steeds een heel erg onvoorspelbaar raakvlak is waarbij  de inwoner van de stad de rol van die infrastructuur gaat interpreteren en gaat gebruiken naar eigen believen. 

Van die fascinatie met de stad als interface is het een kleine stap naar de zogenaamde Smart Cities, de stad als een besturingssysteem (cfr. City Dashboard in Londen), waar elk facet van de stad en samenleving wordt behandeld als een proces binnen het systeem. Elk facet wordt aan de hand van verzamelde data geanalyseerd en steeds weer bijgestuurd op een ontzettend rationele manier. 

Bas stuurde ons een heel aantal voorbeelden van Smart Cities maar wees ons ook op een heel interessante talk van Anthony Townsend, een onderzoeker aan het Institute for the Future (Silicon Valley) die, net als Bas, de impact van nieuwe technologie op onze steden onderzoekt. 

Twee sprekende voorbeelden van Smart Cities: Songdo, een nieuwe stad vlakbij Seoul (Zuid Korea) die samen met Cisco helemaal 'connected' gebouwd werd en vervolgens een verhaal over hoe IBM Rio de Janeiro helpt om een Smart City te worden. 


Bas over Fredo en de kinderboerderij

Omdat we bij Gent M gek zijn op vragen en bevragen geven we graag de vragen mee die mensen zich stelden toen ze de radioshow beluisterden. Deze keer wou Bas Baccarne zelf iets kwijt over zijn gesprek met Fredo.


Een ontmoeting met Fredo blijft niet zonder gevolgen. Je kraamt ’t één en ’t ander uit op een jury, je verzeilt in een inspirerende babbel, op een denkmoment over veranderaars, prikkelaars en dromers, en voor je het goed en wel doorhebt ben je te gast in een radiostudio. Iets met het breken van formats, experimenteren en inspireren – en als het even kan ook gedrenkt in een nerdy sausje. “Oh ja, en kan je beginnen met een verhaal?”. Het werd een verhaal over interfaces, over infrastructuren die vorm geven aan de manier waarop we communiceren, die vorm geven aan de manier waarop we in interactie gaan met elkaar en onze omgeving – en hoe dit op zijn beurt vorm geeft aan de realiteit die we elke dag ervaren. “By the way, zorg dat het niet te academisch wordt” op straffe van een leger kinderboerderijgeluiden. “Fredo, mag de vraag ook interessanter zijn dan het antwoord?”. “Zolang ik de vragen stel, I’m in charge” * gehinnik *

 Het werd een verhaal over technologie en mens, en hoe beiden elkaar vormen. Over deuren die als slimme, maar humeurige technologieën in conflict komen met bewoners. Over steden die op verschillende niveaus kunnen worden beschouwd als interfaces. Over de afwezigheid van neutraliteit bij de ontwikkeling van interfaces. Over de manier waarop we ons handelen hierop afstemmen, en de mate waarin technologieën bepalen hoe, waarom, waar, met wat en met wie we interageren.  Het ging over sociale media, over straatverlichting, fietspaden, the internet of things, the quantified self – en over de onzichtbaarheid van deze technologieën (en technologische keuzes) die ons dagelijks leven doordringen. Over de fascinatie die we hiervoor kunnen hebben en hoe we in deze fascinatie soms ook een zeker schuldgevoel ervaren. Over hoe we ons in deze fascinatie soms gedragen als een flâneur (cfr. Baudelaire), die vanop een afstand - als observator - naar deze fenomenen kijkt en daar betekenis aan tracht te geven. Hoe we tegelijkertijd in onze eigen capsulaire werkelijkheid leven waarbij technologische evoluties ons toestaan om onze private sfeer uit te breiden naar de publieke ruimte waarbij we permanent omringd zijn door gekende en conformerende interactiepatronen en –inhoud, maar dat de interface van de publieke ruimte toch zorgt voor toevallige ontmoetingen met een structurele aard.

 Het werd een verhaal van prikkelende gedachten – soms wat ‘meta’ van aard – maar hopelijk inspirerend. Het is een uitnodiging om voorbij het onzichtbare te denken, om vanzelfsprekendheden met fascinatie te bekijken. Hopelijk wekken we hierdoor interessante vragen op die, zoals altijd, fascinerender zijn dan het antwoord. * oink oink *

-Bas Baccarne


Tijdens het gesprek blijkt dat Fredo en Bas elkaar wel eens kruisen tijdens het fietsen. Ook de ochtend van het gesprek nog zag Bas een in gedachten verzonken Fredo. 'Een podcast over New New York' beweerde Fredo. Bij deze: