High on "Robots. Work. Our Future"

 

Deze blogpost komt uit de Revue van Fredo De Smet. 

 

Deze brief werd geschreven ergens boven de Alpen, zo een 5000 meter in de lucht. Wacht, even, hoe hoog zouden we op dit moment vliegen? Wacht… ik vraag het eens.

Oké, opnieuw. Deze mail werd geschreven op zo’n 9km (30.000 feet) boven de grond. Ik schrijf hem nu aangezien ik donderdag en vrijdag geen tijd meer zal hebben. Maar vooral omdat ik het gevoel van voldoening wil vastpakken.

Deze week was ik immers in Wenen voor de opening van ‘Hello, Robot’. De tentoonstelling is onderdeel van een stadsbreed festival: Vienna Biennale. Op de achterkant van het 150 pagina dikke programmaboek staat dit: ’The VIENNA BIENNALE 2017: Robots. Work. Our Future focuses on the potential of art, design and architecture to contribute to an environmentally and socially sustainable concept of the digital age that is also committed to a new humanism.’ Neh!

De toekomst wordt serieus genomen, daar in Wenen! Technologie ook. Zo serieus dat er een activistische reflex gegroeid is in de stad. Niet toekijken en becommentariëren, maar reageren en creëren.

Dat activisme is iets waar we bij Gent M ook met flirten. Renate, één van de medewerkers van onze denktank, maakte enkele dagen geleden de vergelijking tussen de manier hoe mensen het potentieel van technologie ontginnen en dat van onontgonnen ruimte in de stad of samenleving. Er wordt nieuw gebied gescand, gebruikt en geclaimd. Ze zei dit bij een bezoek aan DOK. Er zijn namelijk plannen om enkele podcasts te maken vanop DOK. Meer hierover in de nagelnieuwe nieuwsbrief van Stijn Vercamer.

Terug naar Wenen. Van een tentoonstelling over robots tot een care & repair café, er is deze zomer veel te beleven in de Oostenrijkse hoofdstad. De toekomst is niet aan culturo’s of kunstenaars voorbehouden, neen, ze wordt er langs alle kanten benaderd. Het meest was ik onder de indruk van de presentaties van studenten van University for Applied Arts. Ze maakte een tentoonstelling onder de noemer “Design for Agency”. Dat alleen al is interessant. Agency is zo een engelse term die niet te vertalen valt. Het beschrijft de menselijke capaciteit om te ageren en keuzes te maken in een omgeving (en wordt soms als contrast van structuur gebruikt). De studenten maakten installaties rond dit concept. Van een door de wind gedreven instagram-robot tot een appelpers-sap-mobiel… Ik zag installaties die zo in een museum kunnen staan. Indrukwekkend hoog niveau. 

Niet toevallig liep ik er twee collega’s van Bozar tegen het lijf. Volgens Bozar’s missie moet kunst een deel van de ‘cultuur’ van de maatschappij zijn. Het is dan ook geen verrassing dat een stadsfestival waarin design, technologie en cultuur samensmelten in de gaten wordt gehouden. Voor mij was het wél een leuke verassing om Nederlands te kunnen praten. Ik trakteerde Francis en Christophe op een curator’s guided tour doorheen ‘Hello, Robot’. Een verhaal dat goed genoeg was om de rest van de dag getrakteerd te worden op lunch en koffie. 🤖🤓 

Wat soms als een eenzame strijd voelt (verandering kritisch en positief benaderen) bleek in Wenen een gedeelde missie. Je begrijpt het, ik voelde me als een vis in het water. Het liefst van al nam ik die hele Biennale mee naar België. Of een (nog betere) Belgische versie waarin innovatie, cultuur en educatie samenkomen. Drie bevoegde ministers, … why not?

Ik ben alvast dankbaar dat ik deel mocht zijn van dit verhaal. En één deel reist binnenkort wel mee naar Gent: Hello, Robot. Design between humans and machines. Vanaf 27 oktober in Design museum Gent. Zo. Hard. Uitkijken. 

 
 

Lees meer...

Ontvang (bijna) wekelijks een update van Fredo De Smet.