Co-creatie? WTF is dat?

Gent M is een groep vrienden en collega’s die stil staat bij de impact van digitale technologie op ons leven. Het is inderdaad slechts een groep vrienden en collega's die voortdurend het werk verdelen en zich hergroeperen. We kunnen het moeilijk in woorden vatten. Maar gelukkig is er Tim Roggeman. Hij geeft op zijn blog zeer goed weer hoe 'How Life Works' werkt: 


“Co-creatie, what the fuck is dat?” Dat moet ongeveer mijn reactie geweest zijn vorig jaar op de Gent M meeting, toen het idee geopperd werd om een co-creatie event te doen. Ik hield mij in alle stilte een beetje gedeisd, maar voelde mij allerminst aangesproken. Co-creëren, dat is creëren, en dus voor creatievelingen. Dus meer iets voor de Gent M medewerkers uit de creatieve sector, maar zeker niet voor mij.

Bedoeling was om ergens in juni ‘samen iets te maken’, tijdens een soort hack-a-thon maar dan op creatief vlak. Ik zette de datum voorzichtig in mijn agenda onder het mom ‘we zien wel’. Ik vond het allemaal nogal vaag.

Het zou er echter nooit van komen. De reeks Gent M-events over togetherness evolueerde van vier naar zes avonden, en er kwam een besloten inspiratiesessie bij. Gevolg: geen creatieve hack-a-thon. Exit het co-creatie idee. Alweer een zorg minder.

Na de event-reeks waren we echter aan het brainstormen gegaan over wat onze eigen next step zou worden. Het was duidelijk dat de events over togetherness veel nieuwe vragen hadden opgeroepen, en dat we nog wat op onze honger zaten. Op één van de vele nabesprekingen kwamen we stilaan tot het plan om radioshows te maken. Er volgde een nieuwe brainstormsessie en half november was het ineens zover. Gent M radio was geboren. Een reeks radioshows, verspreid als podcast, over de invloed van digitale technologie op ons leven. Fredo bedacht de geweldige naam ‘How Life Works’, vrij naar het boek van David Byrne.

De trein was vertrokken. Terwijl ik eigenlijk mee een aanstoker was van het idee om radio te maken, werd ik sceptischer over de slaagkansen. We hadden de lat nl. alweer hoog gelegd: er moest een gloednieuwe website komen, we hadden nieuwe grafiek nodig, we moesten het hele redactie- en productieproces uitwerken. Het leek mij een onoverzienbare berg werk, die maar op één manier aangepakt kon worden: een duidelijke opdeling in verschillende taken, een goede werkstructuur en strakke afspraken. Mijn verleden als projectleider speelde mij parten.

Want het werd niets van dat. Er kwam geen duidelijke taakverdeling of werkstructuur. Integendeel, op ons intern communicatieplatform Slack ontstond een discussie over hoever je een organisatie moet organiseren. Conclusie was dat we niet teveel mogen inplannen en structureren, en er eerder moeten voor kiezen om de dingen te laten gebeuren. Het was niet hoe ik gewoon was te werken, maar ik dacht: we zien wel.

En kijk, het is gelukt. Althans tot nu toe. We hebben ondertussen zes radioshows online, die samen al meer dan vijfduizend keer beluisterd zijn. De zevende en achtste show zijn deze week opgenomen en worden de volgende weken gepubliceerd. In de iTunes store staan we zelfs al enkele weken bij ‘Nieuw en noemenswaardig’; als dat geen eer is.

Elke keer opnieuw nemen andere medewerkers een deel van het werk op zich, afhankelijk van de tijd die ze hebben, en de feeling met het onderwerp. En dat leidt niet tot een sfeertje waarin we al blij zijn dat het werk gedaan is: er is al evenveel werk in de vuilbak verdwenen dan dat er gepubliceerd is. De lat blijft hoog liggen, the sky blijft the limit.

Terugkijkend op de afgelopen weken besefte ik ineens dat het toch wel geweldig is hoe we dit allemaal voor mekaar krijgen, met zo weinig structuur. En toen, op dàt moment, kwam ik tot het inzicht dat we eigenlijk aan het co-creëren zijn, dat we samen iets aan het maken zijn. Zonder dat ik het zelf door had, blijk ik ineens mee te doen aan een maandenlange hack-a-ton, veel langer en intensiever dan ik zelf voorzien had. Ondanks het feit dat ik zelf geen creatieveling ben, kan ik blijkbaar wel bijdragen aan een co-creatie. En het is nog leuk ook. Sterker nog: het is de max! Als dat geen ontdekking is…

Tim Roggeman.