Dramatische togetherness

Wie er op 26 mei niet bij was voor de Gent M-sessie met Hannes Couvreur heeft wat gemist. Tenminste: dat hoor ik van heel wat mensen. Want ik was er zelf ook niet bij. Die avond stond bij mij namelijk nog eens een toneelvoorstelling in de agenda: ‘Revue Ravage: dood van een politicus’ in het NTGent. Als Tom Lanoye nog eens een stuk schrijft en dat wordt gespeeld door topacteurs als Josse De Pauw, Els Dottermans, An Miller en Frank Focketyn, dan moet je daar naartoe, vond ik. Wat houdt een partij samen?

Het is hier uiteraard niet de bedoeling om toneelstukken te bespreken (boeken kunnen nog net…), maar ik wou toch even kwijt dat het stuk enigszins tegenviel. Amusant, dat wel, schitterend geacteerd en visueel ook heel sterk, maar inhoudelijk bleef ik toch wat op mijn honger. De tekst verliest halverwege vaart en schurkt – op zoek naar relevantie – zodanig tegen de actualiteit aan dat het allemaal wat anekdotisch wordt. Van Lanoye verwacht je toch iets meer, zeker als het over politiek gaat.

Waarom ik het hier toch even over ‘Revue Ravage’ wou hebben: omdat het zijdelings ook over togetherness gaat. De togetherness van een politieke partij, meer bepaald. Dat is een organisatie die vrij complex in elkaar zit als je er eens bij stilstaat. De leden zijn vaak alleen maar met elkaar verbonden door een politiek ideaal, dat iedereen dan nog eens op zijn of haar manier beleeft. Om maar te zeggen: de ene socialist of liberaal is de andere niet. Persoonlijk – al is niet iedereen van het Gent M-team het daarmee eens – heb ik sterk de indruk dat leden van politieke partijen tegenwoordig veel minder bevlogen zijn dan vroeger, veel minder overtuigd van het ideaal waar ze voor strijden. En tegenover die vage politieke eensgezindheid staan bovendien een heleboel factoren die de verbondenheid in het gedrang brengen: persoonlijkheden die niet overeenkomen, culturele verschillen, verschillen in ambitie, verschillen in visie over de koers van de partij, enzovoort. En dan is er natuurlijk ook nog de grote boze buitenwereld, waarin mensen rondlopen die bewust de togetherness van de “vijandelijke” partij(en) kapot proberen te krijgen.

Helden en een happy end

Hoe blijft zo’n partij dan samen? Naar mijn gevoel: door het geloof in een betere toekomst, de hoop dat alles beter wordt als jouw partij aan de macht komt. (De kracht van verandering, jawel.) En dat gevoel stralen traditionele politieke partijen steeds minder uit, vind ik. Ik zie te veel realisme, te veel berekening in de politiek. Niemand durft nog een utopia schetsen, ik hoor geen enkele politieke leider nog over zijn dromen vertellen. (De laatste die dat deed, was Obama, dacht ik.) En nochtans: dat is wat de mensen verwachten, dat is waar ze naar snakken. Dat is nodig om ze samen te houden, om al die bedreigende verschillen uit te vlakken. 

Politici die een sterke partij willen, een partij waarin togetherness heerst, moeten met andere woorden een sterk verhaal hebben. Liefst zo’n verhaal met onvervaarde helden en een happy end. Maar waar je wel in kunt geloven. 

Nogmaals: zo voel ik het persoonlijk aan. Ik ben benieuwd hoe jullie erover denken. 

- Door Frank De Graeve (@fdegraeve)